سازمان غذا و داروی آمریکا کاربرد دو مهارکننده چک‌پوینت تقسیم سلولی را برای سرطان مثانه تغییر داد.

25 Aug 2018 : 01:00 نظرات: 0 بازدیدها: 
PD_1_PD_L1_Pathway_Cartoon.png
رویا مختاریان
پست شده توسط  رویا مختاریان
سازمان غذا و داروی آمریکا کاربرد دو داروی مهارکننده چک‌پوینت را برای درمان سرطان شایع مثانه که “کارسینوم اوروتلیال” است تغییر داده است.
سال گذشته، داروهای پمبرولیزومب (keytruda) و آتزولیزومب (tecentriq) برای درمان بیماران درمان‌نشده مبتلا به کارسینوم اوروتلیال، که فراتر از مثانه گسترش‌یافته است، تائید کرد.
تائیدیه‌های ۲۰۱۷ شامل استفاده از دارو برای بیمارانی که به دلیل شرایط سلامت خود، نمی‌توانند داروی شیمی‌درمانیِ سیس پلاتین را که درمان استاندارد بیماران مبتلا به سرطان مثانه پیشرفته است، مصرف کنند، نیز می‌شود.
pembro_atezo_bladder_cancer_article.__v300330690.png
pdarge.jpg
دکتر آپولو از مرکز تحقیقات سرطان گفت حدود نیمی از افراد مبتلا به سرطان مثانه پیشرفته نمی‌تواند سیس پلاتین دریافت کنند، تائیدیه‌های سال گذشته بر اساس نتایج دو آزمایش بالینی کوچک در فازهای اولیه بود.
بااین‌حال در ۲۰ ژوئن، آژانس اعلام کرد داده‌های دو آزمایش بالینی بزرگ‌ترِ در حال انجام نشان داد که بیماران مبتلا به سرطان مثانه متاستازیکِ تحت درمان با هر دو داروی پمبرولیزومب یا آتزولیزومب نسبت به کسانی که با داروهای استاندارد شیمی‌درمانی درمان شدند زودتر فوت کردند.
نرخ بقا به‌طور خاص در افرادی که سلول‌های سرطانی آن‌ها حاوی سطح بسیار پایین پروتئین PD-L1 بود، کمتر بود. بر اساس یک نتیجه از یافته‌های جدید، سازمان غذا و دارو اعلام کرد که برچسب هر دو دارو را تغییر داده است.
بر اساس این تغییر، پمبرولیزومب و آتزولیزومب فقط باید به‌عنوان درمان اولیه و یا خط اول درمان در آن دسته از افراد مبتلا به سرطان متاستازیک مثانه که نمی‌تواند سیس پلاتین مصرف کنند و تومورهای حاوی سطوح بالای PD-L1 دارند، تجویز شوند. سطح PD-L1 باید توسط سازمان غذا و دارو ارزیابی شود.
دکتر آپولو گفت، بیمارانی که نمی‌توانند با هرگونه داروی حاوی پلاتین تحت درمان قرار گیرند می‌توانند صرف‌نظر از سطح PD-L1 خود داروهای ایمنوتراپی مصرف کنند.
پیگیری سریع تأییدیه‌ها
پمبرولیزومب و آتزولیزومب هر دو مهارکننده‌های چک‌پوینت های ایمنی هستند و توسط FDA برای درمان بیماران مبتلا به سرطان مثانه متاستاتیک تائید شده‌اند چراکه داروهای استاندارد مانند ترکیبی از داروهای شیمی‌درمانی در حال پیشرفت هستند.
بر اساس یافته‌های آزمایش‌های بالینی کوچک که نشان می‌دهند تومور برخی از بیماران پس از درمان کوچک‌شده است، استفاده از هر دو دارو به‌عنوان خط اول درمان در سال 2017، تائید شد.
این آزمایش‌ها تصادفی نیستند و این داروها را با داروهای استاندارد مقایسه کردند، اما نتوانستند نشان دهند که آیا بیماران با مصرف داروهای ایمنوتراپی عمر طولانی‌تری دارند یا نه.
بر اساس یک تأییدیه سریع، یک تولیدکننده دارو باید آزمایشی بزرگ‌تر انجام دهد تا بتواند ثابت کند که این دارو واقعاً برای بهبود بقا یا کیفیت زندگی بیمار مفید است.
آنالیز اولیه داده‌های KEYNOTE-361 (پمبرولیزومب) و IMvigor 130 (آتزولیزومب) نشان داد که بیمارانِ حاوی سطح پایین PD-L1 که فقط مهارکننده چک‌پوینت دریافت کرده بودند نسبت به بیمارانی که داروی شیمی‌درمانی سیس پلاتین یا کربوپلاتین مصرف کردند بقای کمتری داشتند.
سطوح PD-L1 به‌عنوان بیومارکر برای پاسخ به درمان با مهارکننده‌های چک‌پوینت بسیار بررسی‌شده است. PD-L1 در سلول‌های تومور در تداوم پاسخ ایمنی دخالت دارد و هر دو داروی پمبرولیزومب و آتزولیزومب این فرایند را مختل می‌کنند.
تعدادی از تأییدیه‌های مهارکننده چک‌پوینت فقط به افرادی که تومورهای حاوی سطوح بالاتر PD-L1 دارند محدودشده‌اند.
بااین‌حال، دکتر آپولو می‌گوید در نظر گرفتن سطوح PD-L1 برای انتخاب دارو برای این بیماران، انکولوژیست را به دردسر می‌اندازد چون یافتن آزمایشگاهی که بتواند آزمایش درستی برای درمان هدفمند بیمار انجام دهد سخت است.
او افزود: آزمایش‌های انجام‌شده با آتزولیزومب و پمبرولیزومب هرکدام به سلول‌های مختلف نگاه می‌کنند. راه میانبر برای رسیدن به نتیجه مثبت هنوز هم برای هر آزمایش وجود دارد اما ممکن است برخی از بیماران، بافتی برای انجام آزمایش نداشته باشند.
همچنین، برای بیمارانی که مصرف سیس پلاتین شامل آن‌ها نمی‌شود ممکن است انتخاب دارو بر اساس سطح PD-L1 تومورهای آن‌ها امکان درمان مناسب و مؤثر را از آنان سلب کند.
بر اساس مطالعاتی که به این تأییدیه منجر شد، حدود 20 تا 30 درصد از بیماران مبتلا به سرطان مثانه با سطوح پایین PD-L1 که مجاز به مصرف سیس پلاتین نبودند پاسخ پایداری به آتزولیزومب یا پمبرولیزومب دادند.
بر اساس FDA، بیماران با سطوح پایین PD-L1 در آزمایش KEYNOTE-361 یا IMvigor 130 شرکت نکردند.
نقش تکاملی ایمونوتراپی در سرطان مثانه
دکتر آپولو، سرپرست بخش سرطان مثانه GMB، گفت: تعجب‌آور نیست که بیماران شیمی‌درمانی شده به درمان پاسخ دادند. او افزود شیمی‌درمانی در بیماران مبتلا به سرطان اوروتلیال بسیارکارامد است.
درواقع، شواهدی از مطالعات قبلی درزمینه‌ی سرطان مثانه نشان داده است که درمان اولیه با شیمی‌درمانی که شامل سیس پلاتین یا کربوپلاتین است در مقایسه با افرادی که مجاز به مصرف سیس پلاتین نبودند و مهارکننده چک پوینت دریافت کردند، تومورهای بیماران کوچک‌تر شد.
بااین‌حال، بیمارانی که تومورهای آن‌ها به مهارکننده‌های چک پوینت پاسخ می‌دادند این پاسخ‌ها را برای مدت طولانی حفظ می‌کردند.
داده‌های مربوط به اینکه آیا بقای بیماران با سطوح بالای PD-L1 که تنها با یک مهارکننده چک پوینت درمان می‌شوند افزایش‌یافته‌ یا نه هنوز در دسترس نیست.
علاوه بر این، KEYNOTE-361 و IMvigor 130 همچنین دارای یک گروه ‌درمانی هم هستند که داروهای ایمونوتراپی را در ترکیب با شیمی‌درمانی دریافت می‌کنند، اما برای این گروه‌ نیز اطلاعاتی از مقدار تأثیر آن‌ها در دسترس نیست.
دکتر آپولو تأکید کرد که در بیماران مبتلا به سرطانی که پس از شیمی‌درمانی بیماری آن‌ها پیشرفت کرده است، ایمونوتراپی با مهارکننده‌های چک پوینت هنوز درمان استاندارد است.
منبع

درباره نویسنده

رویا مختاریان

رویا مختاریان

اینجانب فوق لیسانس بیوتکنولوژی میکروبی هستم. موضوع پایان نامه من درمورد ارتباط هلیکو باکتر پیلوری با افراد مبتلا به سرطان معده بوده است.
مطالب من

مشاوره مستقیم با ما

لینک به این مرکز

لینک به این مرکز

آمار وب سایت