درمان سرطان پستان و تخمدان با داروهای مهارکننده PARP

25 Jul 2018 : 21:07 نظرات: 0 بازدیدها: 
a_mechanism_of_drug_resistance_in_breast_ovarian_cancer_306447.png
رویا مختاریان
پست شده توسط  رویا مختاریان
یکی از روش‌های بسیار پیچیده‌ی درمان برخی از سرطان‌های پستان و تخمدان توسط دسته‌ای از داروهای مهارکننده‌های PARP انجام می‌شود. این داروها برای کشتن تومورها با جهش‌های خاص طراحی‌شده‌اند. بااین‌حال، گاهی این رویکرد هدفمند در درمان سرطان شکست می‌خورد و دانشمندان بسیار مشتاق‌اند علت آن را کشف کنند.
در حال حاضر، محققان دانشگاه راکفلر در تلاش‌اند بفهمند علت مقاومت در برابر این دارو و راه‌های مبارزه با آن چیست. دانشمندان آزمایشگاه تیتا دلانگه ابزارهای مولکولی را کشف کرده‌اند که برخی از سرطان‌هایی که ناشی از جهش ژن BRCA1 هستند و به درمان پاسخ ندادند توسط داروهای انتخابی و هدفمند از بین می‌روند. آن‌طور که در تاریخ ۱۸ ژوئیه در مجله نیچر شرح داده‌شده کار آن‌ها فرضیه‌های پیشین در مورد مکانیسم عمل این مهارکننده و نحوه پیروزی و شکستش را در درمان بیماران به چالش می‌کشد.
پروفسور دلاانگ، لئون هسه می‌گوید: درک ما از مکانیسم این نوع درمان برای سرطان‌های BRCA1 کاملاً تغییر کرده است. کشف آن‌ها به توصیف اینکه چرا برخی سرطان‌ها به مهارکننده‌های PARP پاسخ می‌دهند و برخی نمی‌دهند و درنهایت دستیابی به بینشی که بتواند باعث بهبود روند درمان بیماران شود کمک می‌کند.
یک نقطه‌ضعف و یک فرصت
کارشناسان پیش‌بینی می‌کنند که در سال جاری حدود 288،000 مورد جدید سرطان پستان و تخمدان شناسایی شود. تعدادی از این سرطان‌ها به دلیل جهش در دو قسمت از اصلی‌ترین اجزای ژنوم انسان یعنی ژن‌های BRCA1 و BRCA2 ایجاد می‌شود.
جهش در BRCA1 در یک زن هشتادساله تقریباً 72 درصد احتمال ابتلا به سرطان پستان و 44 درصد احتمال ابتلا به سرطان تخمدان را افزایش می‌دهد. هر دو این ژن‌ها سرکوبگر تومور هستند، یعنی سلول‌های بدن را از سرطانی شدن حفظ می‌کنند و به پروتئین‌هایی که برای صحت ترمیم آسیب‌دیده ضروری‌اند کد می‌شوند. بدون ژن‌های  BRCA، شکستگی DNA  به‌درستی ترمیم نمی‌شود و جهش‌هایی تولید می‌کند که می‌تواند منجر به سرطان شود.
در سال‌های اخیر، توسعه داروهای جدیدی به نام مهارکننده‌های PARP، باعث شده که نقص‌های ژنتیکی مشابه در این بیماری ترمیم شوند. این داروها بین دو رشته DNA را طوری برش می‌دهند که سلول‌های تومور قادر به اصلاح این شکاف نیستند و بر اثر کمبود BRCA می‌میرند. بااین‌حال، برخی از تومورهایی که باید به مهارکننده‌های PARP حساس باشند نیز به آن‌ها پاسخ نمی‌دهند.
دانشمندان بر این باورند که این شکست دلایل متعددی دارد و محققان آزمایشگاه دلانگه روی یکی از عوامل مرتبط با مقاومت در برابر سرطان‌های BRCA1 تمرکز کرده‌اند. ده سال است که دانشمندان دریافته‌اند نبود یک پروتئین به نام 53BP1 این امکان را برای سلول‌های فاقد BRCA1 فراهم می‌آورد که به نقص ذاتی خود غلبه کرده و شکاف‌های دو رشته DNA را به‌خوبی ترمیم می‌کنند.
این نوع مقاومت در حین یا بعد از درمان با مهارکننده PARP ایجاد می‌شود، یعنی زمانی که برخی از سلول‌های تومور پس از جهش در 53BP1 تکثیر می‌گردند؛ اما هنوز معلوم نیست که چرا از دست رفتن این پروتئین برای سلول‌های سرطانی چنین مزیتی به ارمغان می‌آورد.
یک مکانیسم متفاوت
برای آماده‌سازی یک مولکول DNA شکسته برای ترمیم، ابتدا باید یک رشته از آن رو به عقب ترمیم شود. تصور می‌شد 53BP1 مانع از این ترمیم می‌شود و با از دست دادن 53BP1 سلول‌های فاقد BRCA1 به‌طور ناگهانی توانایی ترمیم DNA خود را به دست می‌آورند.
میرمان می‌گوید: این اطلاعات جدید برای عملکرد 53BP1 و نقش آن در مقاومت به دارو، پایه‌ای برای پیشرفت در درمان سرطان به‌وسیله مهارکننده PARP است. تیم دلانگه در آزمایش‌هایش نشان داد 53BP1 کاری متفاوت انجام می‌دهد.
میرمان زاچاری دانشجوی کارشناسی ارشد در آزمایشگاه و فرانسیسکا لوترزبرگ یکی از پسادکتراهای سابق دریافتند 53BP1 به‌جای مقابله با روند ترمیم، با بازنویسی بخش‌هایی از DNA شکسته به آن کمک می‌کند.
در سرطان‌های ناشی از فقدان BRCA1 که با مهارکننده‌های PARP درمان شدند، عملکرد بازنویسی 53BP1 منجر به ترمیم ناقصِ DNA و مرگ سلول‌های سرطانی می‌شود. بااین‌حال برخی از این سلول‌ها با از دست دادن 53BP1 موفق به فرار از درمان می‌شوند. مطالعه‌ی آزمایشگاه دلاانگه توضیح می‌دهد که چطور این تغییر به آن‌ها اجازه می‌دهد تا زنده بمانند.
محققان می‌گویند این پیشرفت‌ها می‌تواند شامل توسعه آزمایش‌های غربالگری برای فهمیدن اینکه کدام تومورها بهتر می‌توانند به مهارکننده‌های PARP پاسخ دهند، یا تعیین اینکه کدام داروها باید یا نباید همراه آن‌ها تجویز گردد، باشد.

درباره نویسنده

رویا مختاریان

رویا مختاریان

اینجانب فوق لیسانس بیوتکنولوژی میکروبی هستم. موضوع پایان نامه من درمورد ارتباط هلیکو باکتر پیلوری با افراد مبتلا به سرطان معده بوده است.
مطالب من

0 نظرات

مشاوره مستقیم با ما

لینک به این مرکز

لینک به این مرکز

آمار وب سایت